W powiecie rządzi nieprzyzwoity układ, niezdolny do autorefleksji nad swoim postępowaniem – pisze radny powiatowy Łukasz Krawczyński.

W ostatniej kampanii samorządowej lokalni liderzy komitetów wyborczych zbudowanych ad hoc próbowali przenieść dyskusję o przyszłości powiatu piaseczyńskiego na zgoła fałszywy grunt. W prasie lokalnej pojawiło się wiele publikacji mówiących wprost o samorządzie bez polityki – czytaj – bez partii politycznych. Członkowie tych drugich malowani byli jako marionetki partyjnych struktur regionalnych bez prawa głosu i mocy sprawczej w zakresie podejmowania decyzji. Bezpartyjni adepci samorządu mieli być gwarantem samorządności i skuteczności rządzenia. Głosowanie na partie polityczne miała na dodatek obrzydzić wizja politycznego konfliktu w samorządzie, który miał być przyniesiony do naszego samorządu z polityki krajowej. Te fałszywe hipotezy miały podzielić piaseczyńską scenę samorządową na dobrych bezpartyjnych samorządowców i złych partyjniaków. Jednak zwykła proza życia maluje zupełnie inny obraz.

Patrząc na to, co się dzieje w radzie powiatu, widać zupełnie inną oś podziału. Z jednej strony mamy ludzi młodych w sferze ducha, dobrze wykształconych, realizujących się zawodowo, ludzi otwartych na innych, potrafiących i chcących zmieniać rzeczywistość. Ludzi niebojących się iść pod prąd, umiejących wypracowywać nowatorskie rozwiązania. Przedstawicieli różnych środowisk, nawet partii politycznych, którzy jednak potrafią wspólnie zjednoczyć się wokół idei dobrego rządzenia powiatem piaseczyńskim. LUDZI POZOSTAJĄCYCH W OPOZYCJI do istniejącego skostniałego układu.

Układu niezdolnego do autorefleksji nad swoim postępowaniem, wyznaczającego nowe granice nieprzyzwoitości w samorządzie, na nowo definiującego pojęcie konfliktu interesów. Członkom tej swoistej koalicji nie przeszkadza łamanie norm uznanych w oświeconych demokracjach za normy nieprzekraczalne, praktycznie kanony postępowania.

Podział, który zarysował się w radzie powiatu, nie ma charakteru politycznego, choć niewątpliwie obie grupy rywalizują o władzę. Jego istotą jest percepcja zasad, jakich suma powinna definiować normalny samorząd. I ta normalność jest najważniejsza, bez niej w powiecie nic się nie zmieni. Zabetonowane starostwo dalej będzie dryfowało w bezczynności z ogromną dziurą budżetową paraliżującą jakiekolwiek inwestycje. Czas będzie płynął na jałowych dyskusjach, a nestorzy tego betonowego skamieliska będą rozwodzić się nad przysłowiowym przerostem formy nad treścią…

Łukasz Krawczyński